SCHAKEN IN HOURTIN : EEN PALIMPSEST

Op een zonnige vrijdagmorgen vertrokken vijf vrienden met een gedeelde schaakpassie in een overvolle Ford met dakkoffer richting Frankrijk, om daar wat te gaan leven als een gepensioneerde god. De reis verliep zonder noemenswaardige incidenten of accidenten – zelfs geen koplamp ging verloren – tot we Parijs naderden; een afrit naar Bordeaux werd gemist omdat die enkel voor Jeanetten was bestemd, en enige files later zorgde een veel te laag geconstrueerde tunnel ervoor dat we moesten improviseren, als we tenminste onze reis wilden verder zetten mét onze tjokvolle dakkoffer. Aldus moest Ferry opeens met vaardige hand verkeersagent spelen en onze koets over 6 snelwegrijvakken heen begeleiden naar een veilige edoch onbekende uitweg, zodat we plots de Arc de Triomphe voor ons zagen opdoemen, wat achteraf gezien wellicht een duister voorteken was. (Sorry Eden, Kevin en Axel, maar ’t is ook onze schuld niet dat die Fransen geen deftige tunnel kunnen bouwen.

       Enfin, een dik uur later verwijlden we nog steeds in het Bois de Boulogne met zijn talrijke bosnimfen, en waren we reeds 43 maal de Seine overgestoken. (Overigens is 43 exact het dubbele van 22, en is het dus uiteraard ook een priemgetal.)  Soit, daarna passeerden we fluks Chartres, Orleans en Poitiers en intussen probeerde Jan een grap te verzinnen over een neger in een cabrio en Liesbeth Homans. Nog enige tijd later staken we de imposante Gironde over, en stilaan kwamen we in de Landes, voorheen een armzalig en ongezond moerasgebied waar horige boeren een kort en bruut leven leidden, maar dat sinds het einde van de 18de eeuw werd geconverteerd in bosgrond; bossen met vooral dennen en eiken, enigszins scheefgegroeid door de wind, en daarna nog eens bossen en bossen, slechts doorsneden door kaarsrechte, ellenlange wegen. En zo belandden we uiteindelijk in Hourtin-dorp, en daarna nog eens 3 km verder, op de western-camping waar cowboy Rik een caravan voor ons had gereserveerd.

               God, wat hadden we dorst …. snel bagage afladen en terug naar het dorp voor een paar frisse pressions, ware het niet dat auto’s na halfelf de camping niet meer kunnen verlaten. Zodoende stonden wij om exact 22h32 voor een gesloten slagboom, en zat er dus niets anders op dan de 3km naar het centrum te voet te overbruggen. Als je dorst hebt, is er niets heilzamer dan een lange nachtelijke wandeling om nog meer dorst te krijgen, en na zo’n helse beproeving smaakt zo’n schamele Kronenbourg helemaal als een engeltje dat op je tong piest; nog 4 Kronenbourgs later konden we spreken van een geslaagde dag, hoewel Jans grap over Liesbeth Homans en een neger in een cabrio nog steeds niet van de grond kwam.

                 Die nacht ondervonden we dat de britsen in onze caravan nog dateerden uit de tijd der Mohikanen: Ferry moest -uiteraard- gaan plassen, maar in de plaats daarvan zakte hij door de lattenbodem van zijn bed, waardoor hij als een hagelwitte parel in een oester opgesloten zat in zijn matras. Jan verging het niet veel beter; hij rukte zich door zijn bed heen terwijl de hele caravan stond te trillen als een pril elsenblad in een voorjaarsstorm. En nu we het toch over stormen hebben: op onze tweede avond in de caravan barstte er een verschrikkelijk onweer los, bliksem en donder en donder en bliksem en pijpenstelen regen waardoor Riks imposante Ford bijna in de moerassige grond verzonk. En net toen Jo meende te moeten meedelen dat volgens hem ’t ergste wel gepasseerd was, steeg vlakbij de bliksem in gevolgd door een onwerelds gedonder, waardoor de hele camping terstond in duisternis werd gehuld.

                 Ondertussen hadden we onze eerste partij reeds gespeeld op het toernooi van Hourtin. Daar zouden de hele week wel 56 schakers uit Frankrijk, Spanje, Duitsland en België elkaar bekampen om de ultieme hoofdprijs – je eigen gewicht in flessen Medoc-wijn – weg te kapen, wat Jan reeds weken op voorhand had doen besluiten om zijn dieet op een laag pitje te zetten, teneinde zoveel mogelijk flessen wijn binnen te halen. Het toernooi was vooral wat het beloofde te zijn: heel ontspannen. Nooit hebben we een leukere schaaklocatie gezien. Toegegeven, de zaal zelf was nogal afgeleefd – de schakers eveneens – en vooral zeer warm, maar een mooi en groot, bezwembaar meer en een zonovergoten jachthaventje met leuke terrasjes en dito serveersters op slechts 100 meter afstand waren meer dan geschikt om de ontgoocheling van verloren schaakpartijen door te spoelen en om gewonnen partijen gelukzalig te savoureren. Bovendien werden de partijen incidenteel opgeluisterd door een speler die belletjes had meegebracht en door Kurt, die meende niet te mogen achterblijven, en die dmv geïmproviseerde castagnetten zijn tegenstander en vooral zichzelf helemaal van de kaart wist te brengen.

              Ieder van ons speelde uiteindelijk een goed of op zijn minst bevredigend toernooi. Kurt, Ferry en Jan behaalden 4,5 op 9, Rik en Jo 4. Dagprijzen (een fles wijn) werden behaald door Jan, Jo en piraat Rik, en die laatste kaapte uiteindelijk nog een ratingprijs mee, zodat op de terugweg Riks Ford wel iets had van een wijnkelder.

             Maar het schaken speelde voor geen van ons de hoofdrol. Die was vooral weggelegd voor het ongegeneerde, zomerse genieten: de 3 rijke barbecues die we organiseerden, de hele oesterkolonies die we naar binnen slurpten, de mosseltjes met roquefort of op zijn Baskisch, de gebeurlijke biertjes en wijntjes die ons geheel toevallig overkwamen, het intens beleven van 2 prachtige Rode duivel-matchen tegen Japan en Brazilië tezamen met onze Waalse en Vlaamsche vrienden, de lekkere en heilzame caffees-au-lait die vooral door Jan werden gesmaakt, het quasi obligate zonnen aan het western-zwembad waarbij Kurt veranderde in een roodhuid of het voldaan rondzwemmen in het meer, de wandeling op de markt en het strand van Montalivet, zo’n 20 km verderop aan de Atlantische kust, en vooral het intense genoegen om tezamen een fijne tijd door te maken. Alleen jammer dat Jan nauwelijks vorderingen had gemaakt met zijn grap over een neger in een cabrio en Liesbeth Homans. Misschien voelen jullie zich geroepen om deze grap af te maken ? De mooiste inzending wordt beloond met een exclusief LSV-chesspirant-t-schirt, maatje XL.

              Kortom, we beleefden een uiterst fijne tijd, en likkebaardend kijken we al uit naar de oest…, ik bedoel, naar de schaakpartijen van volgend jaar.

               Santé, Jo

Pasen (net) over de grens in Frankrijk

Na eerdere leuke ervaringen met Georges Recloux en zijn vrienden van de Belgische en Fransen Ardennen zijn we op Goede Vrijdag  met zijn drieën naar de Ardennen gevlucht, weg van al de pubers en snotneuzen van Blankenberge.

Hieronder twee verschrikkelijk trotse prijswinnaars in het toernooi van Givet.

De uitslagen vind je hier

Dat er ondertussen ook culinair en sociaal één en ander gebeurde hoeft geen betoog.

Volgende optredens:
26 – 29 dec te Charleville- Mézières.
31 maart -2 april te Givet

 

Jo- Rik- Jan

Ardennenschaak – the results

Opnieuw een ware propaganda voor LSV-Chesspirant, ditmaal ook op TV.
Maar vooral, veel leute, een gezellige groep en zoals de Ollanders zeggen een goei potje geschaakt.
De volgende etappe van onze Ardennenschaak is met Pasen te Givet (info bij Rik). Helaas valt dit samen met het BJK.

link voor de tv uitzending
link voor de uitslagen

Klaus als winnaar bij de jeugd (voorbij zijn broertje)
Well done everybody

Charleville “First Impressions”

Op een druilerige kerstmiddag vertrokken William, Jan, Rik en ondergetekende richting Franse Ardennen voor enkele dagen van ouderwetse potjes eerlijk schaakplezier, gelardeerd met alles wat het leven interessant maakt. In Charlesvilles-Mezieres vindt omtrent die dagen immers een fijn tornooi plaats waar we reeds vorig jaar een belangrijke prijs wisten te bemachtigen: die van de talrijkst aanwezige club (we waren toen met zeven).

In de tornooizaal de volgende dag werden we verwelkomd door Pierre-Stéphane onder wiens vaardige wieken ook Klaus, Robbert en Dries waren meegekomen, onze jonge goden zogezegd, die de navolgende dagen eens te meer een kans zouden hebben om grootmeesters en zelfs oud-wereldkampioenen van antwoord te dienen in de arena van zwartwitte stenen waarmee wij allen zo’n intense haat-liefde-verhouding hebben. Bovendien leek het er sterk op dat ook dit jaar een eerste prijs reeds binnen was aangezien we nu met ons achten aanwezig waren.

Het had zelfs negen kunnen zijn, ware het niet dat Wards baas in een allerlaatste (en hoogstwaarschijnlijk compleet zinloze) poging de wereldeconomie te redden, Ward alsnog had opgeëist aan het front. Toch was het fijn om één van onze grote roergangers een dag in ons midden en de omgeving van onze partijen te hebben. Merci daarvoor, Ward.

Over naar de partijen dan. In de eerste ronde wonnen vooral onze jonge goden: robbert, dries, jan en william, hoewel met name de voorlaatste uit voorgaande reeks zich schuldig maakte aan semi-legale maar daarom niet minder laakbare praktijken zoals het permanent uit de slaap halen van zijn tegenstander door middel van een uitgekiend snurk-offensief, hier en daar versterkt met een luide nocturnale scheet. Anderzijds verloren in die vermaledijde eerste ronde vooral de oude goden; Rik, Pierre-Stéphane, Klaus en ondergetekende, hoewel ondergetekende de nacht tevoren had geleden aan een serieus slaapgebrek, te wijten aan overmatig gesnurk van zijn toekomstig tegenstander. En ook af en toe een luide scheet.
In de tweede ronde was er evenmin veel beterschap voor Pierre-Stéphane. Hij gaf ootmoedig toe dat hij zijn coach miste en verzekerde ons dat er zeker een remise had ingezeten als zijn coach ter plaatse was geweest. Onze jonge goden verging het niet veel beter. Zowel Dries als William ondergingen op bord 1 en 2 het recht van de sterkste in hun partijen tegen grootmeesters, en op iets langere termijn moesten ook Jan, Rik en Robbert dit spijtige lot delen. Gelukkig konden oude zielen zoals Klaus en ondergetekende deze ronde nog wat kleur geven, dankzij mooie overwinningen tegen een ietwat hoger geplaatste hollander en een semi-gepensioneerde zeebonk met bakkebaarden.

Met vrolijke eindejaarsgroet,

Jo

15749545_1792469101018408_216087354_nSeies

 

Een laat verslag van ronde 1 van de Interclub

Aangezien we dit jaar opnieuw met een groot aantal ploegen van start gaan is het logisch dat er enkele partijen tegen elkaar zijn. Om ‘foefelage’ te vermijden worden deze wedstrijden als eerste geprogrammeerd. In de Koestal werd Opwijk dus omringd door 7 ploegen van LSV-Chesspirant.

Gezien de samenstelling van de teams was het een soort Lokeren- Merelbeke “avant la lettre”. Na een paar mooie en minder mooie partijen, hier en daar gekruid met een dikke blunder en enkele tactische hoogstandjes, moest Lokeren als thuisploeg overal de duimen leggen. Laat het ons beschouwen als een goede opwarming voor wat komen moet.
Vreugde dus bij de ploegen uit Merelbeke en geween alom bij Lokeren.
Gelukkig waren er de pannenkoeken van Tonia, al dan niet met een limonade met of zonder schuim om ons te troosten.pannenkoek

Dat de harde kern daarna voor de eerste keer naar de Italiaan is geweest in plaats van de Chinees, en dat Jan enkele dagen later een zware darminfectie had is slechts een kleine noot in de groote geschiedenis van LSV-Chesspirant.

Op naar de volgende ronde en nu mag/moet iedereen winnen.

Rik

Zoek de 7 verschillen

Klein relaas van het BK te Worriken.
De stand kunnen jullie wel volgen online. www.schach.be
Joris en William hebben al enkele keren gewonnen en geremiseerd en geslapen.
Jo en Rik hebben naast het schaken ook al hun best gedaan.
Dries fladdert ergens in de buurt en de bosjes rond.

Mit Freundlichen Grüßen, Joris, William, Jo und Rik

20160706_190737

20160708_124537

Yes we can…..

Voor het derde jaar op rij was er een volksverhuizing van LSV-Chesspirant naar Banholt. Het dorp dat gekend is voor z’n jaarlijkse pinksterstoet en z’n meiboom. Deze meiboom bezorgt ons ieder jaar bijzondere krachten om maximaal te presteren op het Open limburgs kampioenschap & ook een beetje dorst.

Wist je dat …
– De cafés in Banholt reeds op donderdag open zijn
– Dat de fluitbiertjes maximum 17cl vocht bevatten
– Dat 17*22 toch veel is
– Dat Ward, Nicolas & Freddy & Jan dit vrijdag voelden in hun hoofd
– En dat 22 volgens onze liefste supporter een priemgetal is
– We ondertussen ook geschaakt hebben
– Jo Sonck zelfs op zijn verjaardag een beetje snurkt
– Jan daar jaloers op is
– Rik bezorgd was of Jo de nacht wel ging overleven
– onze Jan tweedes werd met 5.5/7
– Jo Sonck daar een beetje jaloers op was
– Een acroniem een afkorting is dat ook een woord is;
– NATO wel, en GSM geen acroniem is;
– Beiden trouwens verboden zijn op het toernooi
– Timothy goed scoort als kok, maar minder als afwasser
– Zijn recepten werden gesmaakt
– PS tegen meer leden van de club heeft geschaakt dan tegen Nederlanders
– Naast het schaken, kaarten en trampoline springen de hoofdactiviteiten waren
– Stefs individuele begeleiding bij Lisa stilaan haar vruchten begint af te werpen
– Lisa helemaal alleen ontzettend lekkere taarten heeft gebakken voor iedereen
– Iedereen zijn best gedaan heeft en zich verschrikkelijk heeft geamuseerd
– Je de resultaten kan terug vinden op www.limburgopen.nl
– Er een klein verschil is tussen een officiële en een officieuze foto

jan2 jan1

 

Eindelijk nog eens een verslag van team 3

Kort verslag van de oude garde van Lokeren tegen de internationale jeugd van Temse te Elversele.
Gemiddelde leeftijd Lokeren Boys 60 +, gemiddelde leeftijd Temse 11-
Lokere: 4 Belgen, Temse: 2 Portugezen en 2 Italianen.

Op bord 4 hoorde ik de tegenstander van Patrick plots zeggen: Geef je op? Stop je? Patrick moest dit helaas bevestigen omdat hij zijn dame verloor met een penning. Achteraf vertelde hij dat alles bergaf begon te gaan toen hij zijn toren liet afhandig maken door een gefianchetteerde loper.

Ondertussen kwam ik op bord 3 niet zo goed uit de opening, en was er een zware aanval op mijn koningsstelling, die ik zeer moeilijk kon verdedigen. Ik koos voor de aanval en in een spannend slot met constant dreiging van een mat in 1, kon ik na 5 een aantal schaakjes met dame en toren mijn tegenstrever mat zetten. Oef 1-1.

Op bord 2 wilde Molleken absoluut goed presteren na zijn verlies tegen Patrick dinsdag. Enkele minuten na mijn partij won hij ook zijn match. Helaas geen details van de partij omdat hij onmiddellijk vertrok.

Intussen stond Roger op bord 1 iets beter en 1 pion voor op bord 1. Nu hij wist dat de teamzege binnen was als hij remise aanbood deed hij dit onmiddellijk, om zich “onder de toren “te kunnen verfrissen met een trappist. Zijn tegenstrever zag zijn Elo’s stijgen en hapte direct toe.

Eindelijk nog eens winst. De Portugezen gelukkig en vooral de tegenstander van Patrick want die kreeg van zijn mama 2 cadeautjes bij winst.

 

Eindelijk eens een verslag van ploeg 3 (en een punt)

Na veel puzzelen aan de websites (met Ward), eindelijk eens op de site voor een verslag.
Met een mager 1 puntje uit 3 matchen vertrokken we naar Burcht.
Gelukkig zijn we daar veilig geraakt want we werden bijna van de weg gereden door de hooligans van ploeg 2 die naar Brasschaat reden (veel te laat en te snel natuurlijk…).

Denis deed hetzelfde traject met zijn fiets en kwam nipt op tijd aan. Na een klein striptease in het café van hem konden we beginnen..
Op bord 1 stelde Roger zijn tegenstander vrij vroeg remise voor in een klassieke scandinavische stelling.
Denis op bord 2 wou op tijd thuis zijn voor het donker, en verloor even later zijn partij. Geen verdere info beschikbaar.
Jo moest, ferm tegen zijn zin, in een iets betere stelling ook remise geven door herhaling van zetten. Anders kwam zijn koningin zwaar in de problemen…
We konden nog een puntje binnenhalen door mijn overwinning, na een combinatie uit stap 3 of 4…
Opdracht volbracht, puntentotaal verdubbeld.

Annelies, het logo gezien in het tabblad van de browser?

Rik