De paal van Dries

Het ging niet goed voor LSV-Chesspirant afgelopen interclubzondag. Ook niet voor ploeg 1. En dat kan aan veel liggen: de lange afstand, de paal van Dries die ons afleidde, het slechte weer... Maar ik weet waar het echt aan lag. We zijn gewoonweg gesaboteerd. Maar later meer daarover.

We speelden uit tegen Caissa Europe, in het verre Mons. Een ploeg met sterke spelers op de eerste borden, maar daarna valt het wel mee. En ze hadden ook geen goede seizoensstart, slechts 1 gelijkspel uit 3 matchen. We gingen met 3 wagens: de jonkies reden samen, Dries en ik pikten Robbert en Joris op in Merelbeke, en Ward was er al. Die maakte er met zijn vriendin een weekendje Mons van. Zelf dacht ik dat er toch minder troosteloze plekken zijn voor een romantisch uitje, maar Ward zei dat het goed meeviel. Bergen heeft hem positief verrast, het was gezelliger (en drukker) dan verwacht.

In onze auto was het gezellig. Maar er was wel een probleem: Dries heeft wat complicaties met zijn paal. Allez, eigenlijk heeft hij geen paal. Nee, niet zo een paal. Maar zo een laadpaal om zijn elektrische bolide van genoeg batterij te voorzien. Dries heeft thuis geen laadpaal, maar had vrijdag nog op zijn werk opgeladen. Toch gaf de batterij maar een derde van zijn vermogen aan, waardoor er te weinig jus was om terug van Mons in Gent te geraken. Volgens de meesten lag dat aan het koude weer, maar volgens mij was het de eerste sabotage van onze tegenstanders. Om terug vlot naar huis te kunnen zette Dries ons af en ging ergens gaan opladen. Dat zou geen probleem mogen zijn, want ook in Wallonië hebben ze sinds kort elektriciteit. Ward liet zijn goed hart zien en reed mee met zijn wagen, zodat Dries daarna niet nog 20 minuten te voet zou moeten gaan.

Toen we de opstelling zagen was meteen de tweede sabotage duidelijk. Een belachelijk sterke opstelling, met enkele 2200-plussers die hiervoor nog niet gespeeld hadden. Gemiddeld meer dan 100 elo meer dan ons, en meer dan 150 boven hun gemiddelde dit seizoen. Daarbovenop was er nog een nieuwe sabotage! Het was ongelooflijk koud in de speelzaal. De thermostaat gaf zelfs maar 16 graden aan. De chauffage kwam traag op gang, ik hield het eerste uur zelfs mijn jas aan.

Over het schaken kan ik eigenlijk vrij kort zijn, ze waren gewoon te sterk. Maar we waren ook allemaal van slag. En dit door Dries zijn paal. Ward en Dries bleven maar weg, en een 40-tal minuten na de start vroeg de immer sympathieke IC-verantwoordelijke van Caissa of ik ze niet eens kon bellen. Samen met hem en mijn tegenstander liep ik naar buiten om te bellen. Mijn klok liep, maar gelukkig had ik nog 1u30 en zat ik nog in voorbereiding. Ik belde ons bord 2 en 3, maar geen antwoord. Dan ging ik maar weer spelen. Enkele minuten voor 15u kwamen ze toch binnen. De tegenstander van Dries was zo lief (al kan u het ook dom noemen) om de klok nog niet te starten. Ward kreeg voor zijn goede daad de beloning om met maar 36 minuten te starten. Een mooi voorbeeld van 'No good deed goes unpunished', voor de fans van de nieuwe Wicked-film.

Trouwens nog een leuk scheidsrechterlijk dilemma. Als ze effectief meer dan een uur te laat waren, was het dan forfait? Want ze waren wel al aan de speelzaal geweest (en Ward zelfs in de speelzaal).

Ik vroeg aan Dries wat er was gebeurd, en hij zei: "Eigenlijk, gewoon veel te lang niks!" Het was pas bij het derde laadstation in Mons dat Dries zijn paal aan de praat kreeg. Toeval? Of gewoon sabotage? Zegt u het maar. En door de stress die we hadden, maakten we veel fouten. Vooral onze jonkies. Pjotr had een prima stelling, maar speelde iets te gretig g4. Meteen na de partij zei Pjotr dat dit zijn fout was, want als hij hetzelfde plan zonder g4 zou spelen had hij gewoon een pion meer. De pion op g2 had in bepaalde varianten ook nog een belangrijke verdedigende taak. Al is zijn verlies geen schande tegen Khoi, een 14-jarige 2100 die bij de top van zijn leeftijd speelt.

Ook bij Tyani ging het niet lekker. Door een vervelende schaak belandde haar koning op f1. Iets later stond die koning gerokeerd, maar de toren niet. Haar tegenstander bleef goed drukken en maakte het prima af. Volgende keer gewoon naar Annelies luisteren en de 3 gouden regels volgen, Tyani!

Ook Alexander zijn tegenstander was te sterk. Alexander leek me de opening ook niet handig aangepakt te hebben, en werd gewoon van het bord geschoven.

Gelukkig was er Ward. Ondanks zijn riante tijdsachterstand, had hij die na 15 zetten al een heel pak kunnen verkleinen. Nog even later was er zelfs niks meer van te merken. Ward speelde een heel sterke partij en was op weg naar een mooie overwinning. Maar het cruciale moment was hier.

Ward heeft hier met de zwarte stukken wel een aangename stelling. Hij heeft het loperpaar en een betere structuur. Een zet als 24...a5 zorgt dat hij iets beter staat, al is er nog heel veel werk. Ward ging helaas de mist in met 24...Lc5. Hij dacht dat na 25 Txa6 Le2 het paard verloren ging, maar had 26 b3 gemist. Enkele zetten later bood Ward remise aan net voor alle lichte stukken geruild konden worden. In het komende toreneindspel had ik met wit altijd doorgespeeld, maar toch werd de remise aanvaard. Jammer, maar gelukkig toch een eerredder.

Want veel meer dan een eerredder ging het niet worden. Kort daarna verloor Robbert. Hij kwam minder uit de opening in een variant die hij maar niet onder de knie krijgt. Het normale tegenspel voor zijn geofferde pion bleef uit. Het moment dat hij iets kreeg wat op tegenspel begon te lijken, was het eigenlijk al vrij hopeloos. Zijn tegenstander pakte het toreneindspel wel echt heel goed aan.

Ikzelf speelde tegen een sterke IM, en kwam goed uit de opening.

Met zwart ben ik hier heel goed uit de opening gekomen. Mijn geofferde pion won ik terug met Lxg4. Al is het hier maar gelijk. Ik kan de druk hoog houden met 21...Tae8, maar had iets stoms gemist. Na 22 fxg4 Dxc5 23 Le3 Txe3 24 Kxe3 zag ik geen voortgang. Maar ik had gemist dat na 24...Pc2+ 25 Kf3 De3 gewoon mat is. Stom, want de computer houdt het na 21...Tae8 in bovenstaande stelling enkel gelijk met 22 fxg4 Dxc5 23 b4! Db6 24 Lf3. En dat is zelfs voor een IM niet simpel. In de stelling koos ik voor 21...Le6 22 Le3 Pf5. De dames werden geruild. Ik maakte later nog een grote fout, maar mijn tegenstander was niet juist genoeg in een complexe stelling en daarna verdedigde ik goed. Een mooie remise, maar als ik Tae8 speelde zat er misschien wel meer in.

Ook bij Dries werd het remise. De opening liep eigenlijk wel goed, maar Dries miste een plan waarbij veel stukken konden geruild worden. Hij kwam in een dame-eindspel met elk 7 pionnen waarvan geen zwakke, en er werd remise overeen gekomen. Jammer, want Dries was de enige die samen met Ward op papier een (iets) zwakkere tegenstander had.

Joris verloor, zijn tegenstander speelde gewoon beter. Elke keer toen ik kwam kijken stond zijn tegenstander iets beter, en dat voelde Joris ook.

Een grote 6,5-1,5 nederlaag dus, al was het gewoon een te sterke ploeg. Als zij elke ronde zo zouden opkomen, zijn ze topfavoriet voor de titel. In de stand is het wel lekker spannend.

De match was afgelopen, en dan zou u denken dat de sabotages waren afgelopen. Maar nee! Eenmaal in de wagen zag Dries dat er de volle 20 km was bijgekomen in zijn rijbereik. Dat zorgde dat we maar ergens tot Brussel zouden geraken. Gelukkig vonden we in Mons nog een mooie paal met wat meer vermogen (shout-out naar Dats 24). Tijdens het laden aten we nog iets bij monsieur Gaston. Daarna konden we met volle buik en batterij naar huis. Op de tonen van onder andere Rammstein, het Duitse repertoire van Camille en Zilse Zatteklap hadden we nog een gezellige rit naar huis. Het was een lange en hectische dag, maar eigenlijk ook wel een hele plezante.

Binnen 2 weken thuis tegen KGSRL, ik zal u dan een update geven over de functionaliteit van Dries zijn paal.

Je kapoen
William