Seizoenseinde in Westerlo

Mijn excuses. Ik had net een lang verslag getypt maar door te snel te willen zijn is alles weg. Nu is mijn goesting om iets nieuws te typen niet zo groot, dus zal ik niet zo gedetailleerd zijn.

We namen het in de laatste ronde op tegen Westerlo, die al zeker waren van promotie. Ze moesten wel nog minstens gelijk spelen tegen ons om kampioen te spelen, maar naar eerste klasse mochten ze sowieso al. Het leek eerst alsof we met een forfait naar de Kempen gingen, maar door zelf 2 forfaits tegen te krijgen met ploeg 5 kon Dirk ons komen versterken.

Dirk zag dit zelf eerder als kanonnenvlees, maar dat was het niet. Hij speelde een ambitieuze opening, maar deed een kleine misstap. Hierdoor stond hij een pion achter zonder al te veel compensatie. Hij verdedigde zich nog kranig maar tevergeefs.

Ook Joris verloor. Hij speelde tegen een sterk jeugdtalent, dat deze vakantie nog Vlaams Kampioen werd bij de min 14. En als Joris in een variant komt waar nog maar enig beetje theorie bij komt kijken is hij meestal gezien. Daarnaast miste hij een belangrijke zet van Hector en viel de stelling in elkaar. Joris probeerde nog, maar met een toren minder kan je niet heel veel doen. 2-0 dus.

Ik kon wel winnen. In een gelijke, iets passievere stelling kon ik met een leuke tactische combinatie mijn passieve stukken ruilen en zo in een eindspel terechtkomen dat gelijk was maar wel aangenamer en met betere kansen voor mij. Mijn tegenstander koos echter voor een variant waar hij zijn dame gaf voor 2 torens. Hij had in die stelling wel nog wat tijd nodig om zijn stelling solide te krijgen, waardoor ik uiteindelijk met mijn dame kon binnenkomen en met een pionnendoorbraak zijn koning zwak kon maken. Ik haalde er nog mijn loper bij en toen moest hij het hoofd buigen. Ik was blij. Niet alleen won ik van een sterke tegenstander, maar ik kon ook nog de finale zien van de Amstel Gold Race en genieten van het mooie terrasweer.

Alexander zijn tegenstander deed wat rare dingen in de opening, maar Alexander leek het niet volledig uit te buiten. In een partij waar beide kanten de 3 gouden regels rustig negeerden waren er interessante en wisselende kansen, maar uiteindelijk werd het remise. Ik denk door zettenherhaling.

Pjotr verloor ook. Hij speelde eveneens tegen een sterke jeugdspeler, en die was gewoon beter. Matei duwde hem rustig van het bord, en Pjotr kon zelf niet echt veel doen.

Parcival keerde even terug uit schaakpensioen en mocht het meteen opnemen tegen een IM. Hij speelde een goede partij, en stond de hele tijd ook lichtjes beter. Maar een echte doorbraak of beslissing kwam er niet, dus werd het remise. Dit betekende 4 bordpunten voor Westerlo en dus ook de titel!

Tyani pakte in het middenspel een pion, maar hoe langer ik naar de stelling keek hoe gevaarlijker het werd. Het was volgens de computer nog prima, maar speelde veel makkelijker voor haar tegenstander. Ze verbruikte veel tijd en toen het materiaal terug gelijk stond voelde ik de bui al hangen. Ze vocht nog wel, maar uiteindelijk waren Lars' torenpaar en de ongelijke lopers dodelijk voor haar koning.

Gelukkig kon Dries nog een eerredder maken. In een partij die lang gesloten bleef, gaf zijn tegenstander een kwaliteit voor 1 of 2 pionnen en het loperpaar. Een interessante en misschien wel terechte keuze, maar Dries speelde sterk. In het eindspel had hij duidelijk veel stress, en speelde hij niet perfect maar wel goed genoeg. Zo eindigde het op 5-3.

Een terecht verlies dus, maar geen schande tegen de kampioen. Na de match reden we nog naar het prachtige Lokeren om iets te gaan eten met de ploeg en ons seizoen te bespreken.

Zijn we nu eigenlijk tevreden van ons seizoen? Het was op zich niet slecht, qua eindstand ongeveer hetzelfde als vorig jaar. We hebben verloren van de ploegen boven ons en gewonnen tegen bijna alle ploegen onder ons. Er zat in enkele matchen misschien iets meer in, maar in sommige matchen misschien ook wel minder.

We haalden 5,5/10 in de matchen die meetellen. Daarbij ook nog eens een zwaar verlies tegen Caissa Europe dat werd omgezet in een forfait zege. Dus eigenlijk 5,5/11 met 41/88 bordpunten. Dat is maar 46,60 procent. Vorig jaar deden we duidelijk beter met 7,5/11 matchpunten en 47 bordpunten wat 53,40% was. We scoren dus niet zo veel bordpunten, maar gaan er wel economisch mee om.

Voor degradatie moeten we meestal niet vrezen, maar als we hoger willen mikken moeten we toch een tandje bijsteken. En zijn we individueel tevreden? Het verschilt per generatie: de jonkies (rond de 20 jaar) en de oudjes (rond de 30 jaar) hebben het minder gedaan. De tussengeneratie (rond de 25 jaar) deed het dan weer prima.

De topschutter dit jaar was ikzelf met 7/11. Ik had vooral vorig kalenderjaar een boerenjaar, en tussen november en maart had ik een klein dipje. In de laatste rondes kon ik me toch goed herstellen met een tpr van 2358. Ik ben zeer tevreden van mijn seizoen.

Dries scoorde ook een mooie 6/11. 3 keer gewonnen, 2 keer verloren en de rest remises. Bij de wereldtoppers spreken ze dan van '+1'. Zijn tpr ligt met 2174 iets onder zijn elo, maar op zich geen slecht seizoen.

Robbert scoorde in ploeg 1 5,5/9. Een mooie score, zeker na zijn drama seizoen van vorig jaar. Met een tpr van 2049 is een betere weergave van zijn sterkte dan zijn elo. Meer van dat, Capitan!

Lennart scoorde net de helft met 4/8, hij kon zich herpakken na een dramatische seizoenstart. Volgend seizoen zal hij zeker meer willen scoren, en volgens mij ook weer willen spelen.

Bij Alexander ging het omgekeerd. Een sterke start, maar daarna viel hij stil. Hij scoorde 4/9 in ploeg 1, hij won wel eens in ploeg 2.

Joris, Ward, Tyani en Pjotr willen hun seizoen snel vergeten. Als zij volgend jaar op stoom komen, wie weet waar we dan kunnen geraken!

Maar voor nu is het even gedaan, en dat is niet slecht. Even herbronnen en dan volgend jaar weer knallen! Ik hoop voor volgend seizoen 2 dingen: dat we het beter kunnen doen dat dit jaar, en als promovendus Eisden in onze reeks zit dat we tegen hen thuis mogen spelen.

Tot volgend jaar!

Je kapoen
William